Tot het begin van de twintigste eeuw voerde Tibet een isolationistische politiek, waarbij het land gesloten bleef voor buitenlanders. Maar zowel de Britten als de Russen hadden belang bij Tibet wegens zijn centrale ligging. De dertiende Dalai Lama had contact met Rusland en daarom vielen de Britten in 1904 Tibet binnen, omdat ze bang waren, dat de Russen Brits-Indië te dicht zouden naderen.

Ook China had nog steeds belangstelling voor Tibet. Ze wilden het land inlijven in het Chinese rijk en sloot daartoe zonder medeweten van de Tibetaanse regering een verdrag met de Britten. Door dit verdrag kreeg China de suzereine rechten (dit houdt in dat een ander land de buitenlandse betrekkingen van het desbetreffende land regelt, zonder inmenging in de binnenlandse aangelegenheden) over Tibet.

Soevereiniteit

China wilde echter meer en viel Tibet in 1910 binnen. De Dertiende Dalai Lama vluchtte voor korte tijd naar India. Lang zou deze bezetting niet duren, want een jaar later stortte de Qing-dynastie in China in. De Dertiende Dalai Lama verklaarde Tibet in 1912 formeel onafhankelijk, waarop het land meer naar buiten begon te treden. Er werden betrekkingen aangeknoopt met het Britse rijk, tot ergernis van China. Tibet liet echter na de internationale gemeenschap om formele bevestiging van de onafhankelijkheid te vragen.

China oefende druk uit op Tibet om zich bij het Moederland te voegen en stuurde troepen om zijn woorden kracht bij te zetten, tot grote verontwaardiging van Tibet en het Britse rijk. De Britten drongen aan op een verdrag tussen Tibet, China en het Britse rijk. Dit resulteerde in de Simla-conferentie van 1913, waarin de soevereiniteit van Tibet werd vastgelegd. Het verdrag werd echter niet ondertekend door de Chinese delegatie. De problemen tussen Tibet en China bleven dus bestaan. China had echter teveel binnenlandse problemen met de burgeroorlog tussen communisten en nationalisten om zich met Tibet te kunnen bemoeien. Tot 1949 zou Tibet als onafhankelijke staat fungeren.