Hoe een succesvol multicultureel evenement zich verzet tegen Balkende's politiek van slappe knieën.

Om  10.00 uur kwamen we bij het festival terrein aan, want daarna werden er geen auto’s meer toegelaten. Ondanks de plattegrond die we hadden bleek het nog een behoorlijk karwei te zijn om de plaats van de stand te vinden. Maar.. met behulp van de nodige (slecht  Nederlands sprekenden) medewerkers lukte het uiteindelijk wel. De organisatie loopt niet helemaal soepel, begrepen we.

We hadden een plaats dichtbij de ingang , maar we schrokken echter wel van onze buren; want aan de ene kant stond de PVDA en aan de andere kant D66. Niet direct stands waar onze doelgroep op af zou komen. Maar onze Tibet banner was al van verre te zien, dus direct na binnenkomst zagen veel mensen ons al staan en kwamen ze gelukkig toch op ons af.

Onze ‘ bemanning’ bestond uit Theo, Miranda, Anke, Vera en Myriam (gedeeltelijk).  Alhoewel het festival om 12.00 uur van start zou gaan, kwamen er rond de klok van 11 al bezoekers binnen. En eigenlijk is er vanaf dat moment een constante stroom van bezoekers aan onze stand geweest. Omdat het een multicultureel festival was, kwamen er dus ook de meest exotische mensen voorbij, prachtig om te zien.

Wat ons het meest opviel was, dat er veel mensen uit zichzelf het manifest ondertekenden  en dat bijna iedereen spontaan  begon over de houding van premier Balkenende. Je hebt daardoor ook meteen contact met  veel bezoekers en kunt dan ook goed je boodschap uitdragen. Na afloop zagen we dat er bijna 7 formulieren vol waren!  Dat zal waarschijnlijk niet vaak gebeuren. Wat premier Balkenden hiermee (ongewild) bereikt heeft is, dat er veel discussie over Tibet, China en de Dalai Lama ontstond. (en de houding van Nederland). Nagenoeg iedereen keurde zijn houding af en vond hem een slappeling. .

Theo van Dongen